Ég kom til baka frá NYC í síðustu viku. Ég var úti í tólf daga, og gisti hjá vinum mínum Haraldi og Baldri.

Ég var með einhverjar meiningar um það að ég ætlaði að blogga úr ferðinni, en það varð eitthvað lítið úr því.

Hérna eru þó hápunktarnir úr ferðinni:

Ég heimsótti styttuna af Britney að fæða - Monument to Pro-Life: The Birth of Sean Preston

Ég fór á tónleika með Ladytron og Nouvelle Vague.
Halli skrifaði um báða tónleikana.

Ég heimsótti AIGA safnið, KarlssonWilker, og tvö önnur bransakompaní.

Þessir hlutir voru samt ekki það sem situr helst eftir eftir ferðina. Það sem situr helst eftir er bara að vera þarna. Fólkið, andrúmsloftið... Ég get ekki tjáð mig um þetta mál án þess að vera alger klysja. Málið er bara að ég var að fara til útlanda í fyrsta skipti í öðrum erindargjörðum en á fyllerí, í verslunarleiðangur eða út af fjölskyldu.
Fólkið sem ég kynntist þarna var kurteist og almennilegt. Það voru allir hjálpsamir, og maður kom heim uppviðraður í gleðivímu yfir því hvað mannkynið væri allt í einu orðið næs. Gleðivíman var svo einhverja klukkutíma að renna af mér, og á tvemur-þremur dögum breyttist ég úr kurteisa og glaða útlandasvenna í fúla íslandssvenna aftur.
Halli var búinn að segja mér að svona væri heimkoman hjá honum í hvert skipti. Mér fannst það "týpískt Halli", þangað til að ég upplifði þetta sjálfur. �?ður þegar ég hef komið frá útlöndum hef ég alltaf verið feginn að vera kominn heim. Heimssýn mín var aldrei neitt miklu stærri en Kaffibarinn, útlönd var bara tilbreyting og ódýr föt. Heimkoman þýddi hvíld eftir 3-10 daga fyllerí, og tækifæri til að sýna fólkinu í heiminum mínum (barinn, skólinn, vinirnir) nýju fötin og segja stórar sögur frá útlandinu. �? þetta skipti var ég ekkert glaður að koma heim.

Ég ætla að fara að vinna í því að flytja út. Taka saman möppu, stúdera amerísku atvinnulöggjöfina og hita upp einhverja kontakta þarna úti. Svo þarf ég að hlusta á Aldrei fór ég suður með Bubba á rípít til að halda mér í landflóttastemmaranum.