Ég legg til ballettinn "Allir sitja heima".

Ótrúlega langt á undan sinni samtíð hann John Cage.

Skemmtileg sagan um Bruce Nauman þegar hann var beðinn um að taka þátt í sýningu með listamönnum sem höfðu orðið fyrir áhrifum frá John Cage; hann sendi gallerínu fax sem á stóð „Fat chance John Cage“ og vísaði þar mjög augljóslega í áhuga John Cage á tilviljunum.

Galleríið tók því þannig að Bruce væri að afþakka boðið um að taka þátt en í raun var þetta hans framlag til sýningarinnar.

Haha. Ótrúlega viðeigandi.

Horfði á skemmtiþáttarinnleggið hans Johns um daginn, og pirraðist yfir því hvað helvítis fríkið væri ólgandi í tilgerðinni.

Pssft donk ... pssft. Klínk, donk?

Seinna sama dag hringdi ég í Hive. Meðan ég beið á línunni gaf kerfið frá sér sérkennilegt snark og suð. Pssft donk ... pssft. Klínk, donk? Áttaði mig á því að það var fallegt! Músíg! Hlustaði á það eins og það væri verk eftir Keidsjarann.

Alvöru list er þannig að maður kannski eða kannski ekki fattar draslið þegar maður er að horfa eða hlusta á verkið, en svo kemur það seinna og bítur mann í rassinn þegar maður er kominn út í lífið, og setur allt í samhengi. Búmm. Pssft donk.