Ég gat ekkert sofnað nóttina áður en við flugum út til Danmerkur. Ég fór snemma heim úr vinnunni (kl. sjö um kvöldið), og var kominn upp í rúm kl. 10, út af því að ég vildi sofa vel fyrir ferðina. Stór dagur framundan og allt það. Um hálf fimm leytið gafst ég upp á að reyna að sofna og fór að undirbúa mig fyrir völlinn. Ég svaf reyndar smá í fluginu, en þegar við komum inn í köben var ég samt þreyttur og dasaður. Ég fór og hitti Berglindi vinkonu, og við fórum í einhverjar búðir, og ég komst að því að danir eru ekki trendí og eru lítið spenntir fyrir töff fötum. Um sexleytið var ég orðinn dauðuppgefinn og hélt heim á hótel, til að leggja mig. Þegar þangað var komið var mér sagt að við værum á leiðinni á VEGA í sándtékk, þannig að ég ákvað að leggja mig bara eftir sándtékkið.
Sviðið á Lille Vega er stórt og mikið (miðað við þau svið sem ég hef staðið á áður), og ég fékk nettann sviðskrekk bara við að standa þarna fyrir framan tómann sal, tvo-þrjá tæknimenn og nokkra vini mína.
Sándtékkið tók nokkuð langann tíma, og þegar því lauk var útséð um það að ég kæmist upp á hótel að leggja mig. Það var samt allt í lagi, því að backstage herbergið sem FM Belfast fékk var vægast sagt magnað. Heill ísskápur fullur af áfengum og óáfengum drykkjum, og stórt veisluborð fullt af ávöxtum, grænmeti, samlókum, nammi, handklæðum og öðru fíneríi. Við héngum þar í tvo klukkutíma, öll pínu svefnrugluð, og sögðum vonda brandara og borðuðum og drukkum ókeypis fínerí í boði VEGA.
Klukkan tuttugu mínútur í tíu þótti skipuleggjendum kvöldsins gestafjöldi í sal vera orðinn nógu mikill, og við stigum á svið. VEGA er risastór staður, á þremur og hálfri hæð, með endalausum göngum og lyftum, og það hjálpaði stemmningunni umtalsvert að arka langann gang frá búningsherberginu, upp tröppur eina hæð, í gegnum tækjaherbergið baksviðs, hring í kringum tjaldið aftanverðu, og fram á svið.
Ljósin fyrir ofan sviðið voru alveg steikjandi heit. Þegar við stigum inn á sviðið var svona hálffullur salur, og eftir fyrstu tvö lögin var kominn ágætis gír í danina. Stemmningin magnaðist eftir sem leið á tónleikana, og salurinn tók að þéttast og hreyfast til. Á þessu hálfa ári sem FM Belfast er búið að spila saman hefur sveitin tekið stökkbreytingum. Árni Vil og Lóa eru orðin svakalega þétt á sviðinu, og Plúseinn stýrir tónleikunum í gegnum takkaborð sitt af fullkomnu sjálfstrausti. Kúabjöllupartarnir eru bara í síðustu tvemur lögunum, en ég ákvað að prófa að standa á sviðinu alla tónleikana. Eftir tónleikana sagði Diljá mér að hún hefði verið spurð fyrri hluta tónleikanna hversvegna íslensk bönd notuðu karlkyns Gó Gó dansara, og margir höfðu velt fyrir sér hvað gæjinn í hægra horninu á tónleikunum væri eiginlega að gera þarn. Ég var pínu nervös, þannig að ég hafði mér ekki mikið frammí, stóð bara á mínum stað og dansaði aðeins við tónlistina, og stóð kyrr þess á milli. Í þriðja síðasta laginu greip ég trommukjuðann og fór að handleika hann og söng aðeins með.
Um þetta leyti var stemmningin orðin nokkuð góð, fólk var farið að dansa og syngja með. Næst síðasta lagið, Synthia, byrjaði, og ég teygði mig í kúabjölluna og beið eftir rétta augnablikinu. Svo gerðist svolítið merkilegt. Eftir fyrsta bjölluslagið sprakk salurinn. Gestir fóru að öskra og kalla og allt varð vitlaust. Ég spilaði stuttann kafla, tók smá pásu, og byrjaði aftur. Salurinn fór aftur af stað. Svona gekk þetta næst síðasta og síðasta lagið. Þegar við stigum af sviði var ég í geðveiku stuði. Fór fram í sal, og ætlaði að vera í mega fíling. Eftir svona tuttugu mínútur í salnum áttaði ég mig samt á því að adrenalínvíman var ða renna af mér, og þreytan og dagurinn helltist yfir mig. Eftir hressandi göngutúr með Berglindi þar sem að hún útskýrði fyrir mér að ég myndi ekki almennilega fatta danmörku fyrr en ég fengi mér Kebab, þá hélt ég heim á Hótel. Þar hitti ég Árna og Árna, og við röltum á McDonalds.
Þegar ég var níu ára fór ég með mömmu og Önnu Siggu stóru systur með Stena Line ferjunni frá heimili okkar í Gautaborg til Kaupmannahafnar. Ég man lítið eftir ferðinni, man bara eftir ferjunni sjálfri, eftir tívólíinu, dönskum ís með engri dýfu en marglitu kurli þess í stað, og einhverjum svakalega skræpóttum eitís hamborgarastað sem hét Start eða Quick eða eitthvað þannig.
McDonalds staðurinn sem við röltum á hafði einusinni verið þessi skræpótti eitísstaður.
Daginn eftir fór ég svo í tívólíið með Árna+ og Lóu. Þar fékk ég mér danskann ís með marglitu kurli. Hann var ekkert smá góður.
Djöfull var gaman í Danmörku.
