Ég átti helvíti skemmtilega helgi.
Eftir vel heppnaða tónleika FM Belfast í 12 tónum hittumst við Halli á Barnum, og héldum Ítalókvöld. Við spiluðum fyrir nokkra hressa ítalóunnendur og aragrúa af brjáluðum pólverjum sem vildu endilega eitthvað aaaaðeins harðara. Kvöldið var með þeim viðburðarríkari, m.a. frumflutti listakonan Berglind Jóna gjörning um Rocky Balboa, boxarann sem talaði óskýrt og kýldi rosa mikið.
Á laugardagskvöldið var ég svo að spila á B5. Þegar ég mætti á staðinn komst ég að því að það var búið að bóka saxofónleikara alla leið frá ameríku til að spila með mér. Hann var helvíti hress, ég spilaði fyrripartinn fullt af frekar jazzy dóti, house og soul, og gaurinn tók fullt af rosa smooth slaufum yfir það. Svo færði ég mig yfir í meira elektrónískt efni, og slaufurnar urðu svona meira djöflasýrðar með því. Það var ekki mikið dansað en þetta var samt með áhugaverðari giggum sem ég hef spilað.
Á sunnudagskvöldið var svo Innipúkinn. Tónleikar Motion Boys voru frábærir, Mínus voru þéttir og enduðu á frekar merkilegann hátt þegar skinnið á bassatrommunni slitnaði og Bjössi trommari tók hressann indjánadans með brotna bassatrommu á hausnum við kaotískt undirspil hljómsveitarfélaga sinna.
Gigg FM Belfast var það skemmtilegasta sem ég hef spilað með þeim, stemmningin á tónleikunum var alveg mögnuð. Eiki trompetleikari var með gestainnkomu í Synthiu, sem gerði lagið svakalega jazzy og flott. Hann spilaði rosa stuttar, einfaldar og strípaðar línur, með löngum pásum inná milli, en það gerbreytti laginu. Bjössi Borkó átti svo innkomu kvöldsins þegar hann fór með rapperindi Turbo-B úr laginu The Power með Snap yfir lagið Nicole, síðasta lagið á prógramminu. Mér tókst að beygla kúabjölluna alveg í klessu á tónleikunum, sem var ekki lítið afrek þar sem að hún er búin til úr þykku stáli.
Eftir tónleikana var ég svo að DJ'a á staðnum. Settið var ekkert spes, tónleikagestir hurfu flestir strax eftir tónleikana. Halli og Árni Rúnar héngu með mér á meðan ég var að spila. Það er merkilegt hvað það mætir alltaf weird fólk á svona tómleg DJ gigg. Tveir fallistar úr leynifélaginu voru á suði í kringum DJ búrið allt kvöldið að reyna að sannfæra mig um það að staðurinn myndi fyllast á einhvern ótrúlegann hátt ef ég myndi bara spila hart teknó. Svo voru það gömlu vinkonurnar.
Það slæddust inn nokkrir á staðinn eftir að tónleikum lauk, þar á meðal tvær vinkonur um fertugt. Þær voru á því að ég ætti að spila fyrir þær eitís, og ég var ekki alveg í stuði fyrir það. Ég fékk Halla til að reyna að losa mig við þær. Hann talaði eitthvað við þær, en þær komu aftur, og reyndu að seilast í diskamöppuna mína, og fóru að skrifa eitthvað með puttanum í loftið. Ótrúlega furðuleg framkoma.
Þegar við vorum farnir af staðnum útskýrði Halli fyrir mér hvað hafði verið í gangi. Hann hafði logið að konunum að ég væri heyrnalaus. Og hann líka. Og þær keyptu það. Þess vegna voru þær að reyna að skrifa í loftið. Þegar það gekk ekki kom önnur þeirra upp að Árna Rúnari og sagði "Vá, en æðislegt. Þeir eru báðir heyrnalausir, en samt plötusnúðar!"