Þetta hefur verið undarlegur tími. Á liðnum vikum hef ég verið á hrakholum, flóttamaður með engan samastað. Ég hef skotist milli myrkra kaffihúsa í skjóli rökkurs, stolist aðeins í vinnunni, og gerst brotlegur við lög með ólöglegri notkun á tölvukerfum sem ég á ekki að hafa aðgang að.

Í styttra máli: Ég hef ekki verið með internet heima hjá mér. En í dag breyttist það.

Þökk sé hinu stórkostlega netfyrirtæki Tal hef ég fengið internetið í hús til mín, á mettíma. Aðeins fjórum vikum. Það segir mikið um hina upplýstu öld sem við lifum á að það taki bara tuttuguogeitthvað daga að stinga einhverjum vír milli tveggja tengja í símstöð útí bæ og stofna svo nýjann reikning í tölvukerfi.

Ég get samt ekki bara hrósað Talmönnum fyrir vönduð vinnubrögð í þessu máli. Míla, sem er eitthvað fyrirtæki sem rekur símanetið í reykjavík, stóðu sig líka eins og hetjur, með því að tengja fyrst línuna mína inn í hús grunsamlega nágrannans og taka svo þónokkra daga í að laga það.

En nú er þessari þrautargöngu minni yfir eyðilendur internetleysis að baki, og mun ég héðan í frá blogga ógeðslega oft. Allavega svona miðað við. Ein færsla á mánuði væri gríðarleg framför, núorðið.