Mynd af manni
Ég er búinn að vera að mótmæla smá.
Þetta byrjaði ósköp sakleysislega. Eftir að hafa látið mig vanta í laugardagsmótmæli tylft laugardaga í röð lét ég til leiðast og fór og hitti Árnana félaga mína fyrir utan alþingishúsið á þriðjudaginn. Ég var búinn að sjá facebúkk auglýsingar um þetta í nokkra daga, en þar sem þetta var á þriðjudegi bjóst ég við að sjá hundrað hræður eða svo en þegar ég kom niðreftir brá mér í brún. Alþingishúsið var umvafið mótmælendum, og svo virtist sem grey löggan hefði engann hemil á fólkinu. Allir útgangar hússins voru blokkeraðir. Nokkrir vinir mínir voru svakalega æstir, vísuðu okkur á útganga úr húsinu sem voru ekki koveraðir af mótmælendum.
Þeim skilaboðum átti að koma á framfæri að hundrað daga griðurinn til að sýna niðurstöður væri liðinn, nú þyrfti svör, ellegar ríkisstjórnina burt. Gústa vinkona kom upp að mér þar sem ég stóð fyrir aftan hús og sagði mér að fara að öðru húsi sem stóð aðeins frá alþingishúsinu, það var tengt því í gegnum bílastæðakjallara og því möguleg útgönguleið.
Við stóðum þar drykklanga stund. Árni spjallaði við konu, blaðamaður sem var áhyggjufull þar sem að sautján ára dóttir hennar var í haldi lögreglu. Hún fékk ekki að tala við hana. Einhver benti í átt að glugga á efri hæð alþingis. Þarna er Geir!
Og viti menn. þarna sat hann í einhverjum stól og horfði út. Hvíldi höku á vinstri hendi, sem var tyllt á gluggakistuna. Ég bölvaði því að vera ekki með myndavél. Augun horfðu út, en ekki á fólkið. Hann starði út í tómið. Virtist ráðþrota, uppgefinn. Ekki reiður, bara búinn á því. Fyrir neðan var hrúga af fólki, algerlega ómeðvitað um það að maðurinn sem það var að mótmæla sat beint fyrir ofan þau og starði út.
Í dag frétti ég að þetta hefur verið dagurinn sem hann var greindur með krabbamein. Fékk dauðadóm sinn afhentan, og svo beint í vinnuna þar sem þetta blasti við.
Þetta var grimm vika fyrir marga.