Sveinbjörn

Bloggið flytur

2009-04-16T13:06:03Z

Hæ dyggu lesendur og aðdáendur um allann heim. Og Mamma. Ég hef ákveðið að flytja bloggið mitt um set. Héðan í frá getið þið kynnt ykkur hvað ég hef um málið að segja á blog.sveinbjorn.com. Sjáumst þar.

Gula pressan

2009-03-22T16:16:49Z

Pressan er nýr fréttavefur á netinu. Stutt eftirgrenslan leiddi í ljós að Björn Ingi er aðal maðurinn á bak við þetta, þannig að ég tek hlutdrægni frétta vefsins með talsverðum fyrirvara. Hinsvegar er þarna skrípódálkur sem heitir Gula pressan sem ég mæli óhikað með. Stórfyndið dót og mörg sannleikskornin þar að finna.

Alvöru tetris

2009-03-11T13:56:18Z

Ég er mikill tetrisunnandi. Alltaf þegar ég verð mér úti um nýja tölvu eða tölvugræju þá reyni ég að setja tetris inn á hana. Er búinn að vera með þetta á síma, nintendo ds, öllum tölvum sem ég hef átt, og svo framvegis. Mér finnst ég ýkt klár í Tetris. Ég á samt ekki sjens í þetta. Þetta er alvöru stöff.

Mynd af manni

2009-01-24T02:49:15Z

Ég er búinn að vera að mótmæla smá. Þetta byrjaði ósköp sakleysislega. Eftir að hafa látið mig vanta í laugardagsmótmæli tylft laugardaga í röð lét ég til leiðast og fór og hitti Árnana félaga mína fyrir utan alþingishúsið á þriðjudaginn. Ég var búinn að sjá facebúkk auglýsingar um þetta í nokkra daga, en þar sem þetta var á þriðjudegi bjóst ég við að sjá hundrað hræður eða svo en þegar ég kom niðreftir brá mér í brún. Alþingishúsið var umvafið mótmælendum, og svo virtist sem grey löggan hefði engann hemil á fólkinu. Allir útgangar hússins voru blokkeraðir. Nokkrir vinir mínir voru svakalega æstir, vísuðu okkur á útganga úr húsinu sem voru ekki koveraðir af mótmælendum. Þeim skilaboðum átti að koma á framfæri að hundrað daga griðurinn til að sýna niðurstöður væri liðinn, nú þyrfti svör, ellegar ríkisstjórnina burt. Gústa vinkona kom upp að mér þar sem ég stóð fyrir aftan hús og sagði mér að fara að öðru húsi sem stóð aðeins frá alþingishúsinu, það var tengt því í gegnum bílastæðakjallara og því möguleg útgönguleið. Við stóðum þar drykklanga stund. Árni spjallaði við konu, blaðamaður sem var áhyggjufull þar sem að sautján ára dóttir hennar var í haldi lögreglu. Hún fékk ekki að tala við hana. Einhver benti í átt að glugga á efri hæð alþingis. Þarna er Geir! Og viti menn. þarna sat hann í einhverjum stól og horfði út. Hvíldi höku á vinstri hendi, sem var tyllt á gluggakistuna. Ég bölvaði því að vera ekki með myndavél. Augun horfðu út, en ekki á fólkið. Hann starði út í tómið. Virtist ráðþrota, uppgefinn. Ekki reiður, bara búinn á því. Fyrir neðan var hrúga af fólki, algerlega ómeðvitað um það að maðurinn sem það var að mótmæla sat beint fyrir ofan þau og starði út. Í dag frétti ég að þetta hefur verið dagurinn sem hann var greindur með krabbamein. Fékk dauðadóm sinn afhentan, og svo beint í vinnuna þar sem þetta blasti við. Þetta var grimm vika fyrir marga.

2009-01-24T02:28:08Z

Ég ólst upp í svíþjóð. Eins og ég man það þá var það ævintýri líkast framanaf, en þegar ég byrjaði í grunnskóla varð það eitthvað erfiðara. Af ýmsum ástæðum kunni ég ekki við mig í kennslustofu. Það voru tvær stofur sem heilluðu mig meira, tónmenntastofan og bókasafnið. Tónlistarkennarinn í skólanum var efni í heila aðra bloggfærslu. Ég festi sérstöku ástfóstri við bækur Astrid Lindgren (að sjálfsögðu) og söguheim Narníu, fræðibækur fyrir börn skoruðu líka hátt (minnið mig á að segja einhverntímann söguna af Staten Island). En það var ein bók sem er mér minnisstæðust, lítil skrudda um bítlana. Varla meira en hundrað blaðsíður. Ég las hana upp til agna, og las hana síðan aftur. Ég var ekkert sérstaklega þjófóttur krakki en ég hafði engin áform um að skila bókinni á bókasafnið. Faldi hana einhversstaðar hjá mér. Við fluttum til íslands stuttu seinna, og þegar við tókum upp búslóðina fann ég bókina hvergi. Sennilega hefur mamma fundið hana og skilað henni á bókasafnið fyrir mig. Ég var svekktur yfir bókarmissinum í langann tíma. Síðan þá hef ég haft óseðjandi lyst á bítlalesningu. Ég hef lesið örugglega fleiri þúsund síður um þá, um þarsíðustu jól fór ég létt með 1200 bls bók sem fór um hvern krók og kima sögu þeirra. Um daginn rakst ég á enn eina bítlaromsuna. Einhver bítlaelskandi ameríkani tók saman og raðaði niður uppáhalds bítlalögunum sínum, frá minnst uppáhalds og upp í mest uppáhalds, og skrifaði stuttann texta með. Mikið af uppáhalds bítlalögunum mínum skora neðarlega hjá honum, og samhengi lagana og textar skipta hann miklu meira máli en góðu hófi gegnir, en það skiptir ekki. Að renna í gegnum þennann texta, og hlusta á lögin í þessarri röð, er búið að vera stórskemmtilegt. Ég er hálfnaður með listann, og er búinn að uppgötva og enduruppgötva helling af lögum. Ef þið fílið bítlana þá mæli ég með að þið gerið slíkt hið sama: » JamsBIO: Playing the beatles backwards: the ultimate beatles countdown

Nýverið afblómuð stúlka

2009-01-09T18:14:52Z

Það fyndnasta sem ég hef lesið í dag: The Recently Deflowered Girl. [edit: lagaði link]

Horror

2008-12-23T02:58:14Z

Klukkan er þrjú á aðfaranótt þriðjudags. Ég á ekki að vera vakandi. Svo mikið er víst. En það er víst eitthvað í mínu eðli sem gerir það að verkum, að ég þekki mjög vel hljóðin sem myndast í portinu fyrir framan íbúðina mína á þessum tíma sólarhrings. Í fyrsta lagi er það náttúrulega laugarvegurinn. Á mismunandi tímum sólarhrings gefur hann frá sér mismunandi hljóð, á þessum tíma er það einn og einn hópur annað slagið að rölta framhjá í eitthvað eftirápartí. Flestir íbúar laugavegs þekkja það. Í annann stað er það vinamikli nágranninn. nánast á hverju kvöldi heyrir maður í ógæfufólki rölta fram hjá stofuglugga kjallaraíbúðarinnar okkar, á leið inn í port til að banka uppá hjá kallinum. Þvoglumælt og skjögrandi. Fyrst hélt ég að það hlyti að búa þarna frekar ógæfusamt eintak, miðað við fólkið sem reynir að banka upp á hjá honum, en svo hitti ég kallinn inní þvottahúsi, hann virtist bara nokkuð viðkunnalegur. Svo er það morðinginn. Innrásarmorðinginn! Ástæðan fyrir því að ég ákvað að skrifa þesa færslu. Ég heyrði einhvern arka fram hjá glugganum sem ég sit við, hröðum og ákveðnum skrefum. Í átt að útidyrahurðinni minni. Hjartstlátturinn minn jókst og ég fékk smá gæsahúð. Sjáöldrin víkkuðu og blóðið rauk upp í hausinn. Hann var kominn að hurðinni. Það heyrðist þegar hann kom við hurðina. Brak og brölt. Og inn skaust fréttablaðið. Þetta gerist á hverri nóttu. Hann er að flýta sér svo mikið, blaðberinn, að allt þetta gerist á sirka sekúndu. Og mig bregður alveg jafn mikið í hvert skipti. Að lokum er það morðóði bíllinn Christine. Hann er reyndar hættur að mæta. En í svona mánuð, gerðist það svona tvisvar í viku að einhver snillingur sem var búinn að leggja bílnum sínum fyrir utan svefnherbergisgluggann okkar ákvað að skella sér í bíltúr klukkan þrjú um nóttina. Inn um gluggan barst í thx dúndurhljóm öskur vélarinnar, og framljós bílsins flóðlýsa herbergið í nokkrar sekúndur. Ég held að þetta hafi verið Volkswagen polo eða eitthvað slíkt, en þegar þú sérð þetta þegar þú ert hálf sofandi, er þetta ógnvekjandi sýn.

Ohh

2008-12-05T16:56:02Z

Djö. Ég er í svona furðulegu ástandi. Virðist ekki geta klárað neitt. Er að vinna í fimm mismunandi skjölum, fæ smá hugmyndir hér og þar, en hlutirnir eru að þróast hægt. Valkvíði og svona. Þetta minnir mig á þegar ég var níu ára í Svíþjóð. Sirkúsinn var í bænum. Ég var á göngutúr með Martin vini mínum þegar

Já seisei

2008-12-04T01:06:37Z

Sannari orð hafa sjaldan verið mæld, part 24

Vikan

2008-11-30T17:25:56Z

Í þessarri viku er ég búinn að...

Kaupa mér pínulítið hljómborð
Rímixa lag fyrir Herbert Guðmundsson
Byrja aftur í tannréttingum (eða svona næstum því)
Missa tímabundið heyrnina í Keflavík
Fá gat á hausinn á Kaffibarnum
Hanga með spaugstofunni
Dansa í glerbúri í Kastljósinu

Er ég að gleyma einhverju?

Halló internet! Hér er ég!

2008-11-27T18:26:49Z

Þetta hefur verið undarlegur tími. Á liðnum vikum hef ég verið á hrakholum, flóttamaður með engan samastað. Ég hef skotist milli myrkra kaffihúsa í skjóli rökkurs, stolist aðeins í vinnunni, og gerst brotlegur við lög með ólöglegri notkun á tölvukerfum sem ég á ekki að hafa aðgang að. Í styttra máli: Ég hef ekki verið með internet heima hjá mér. En í dag breyttist það. Þökk sé hinu stórkostlega netfyrirtæki Tal hef ég fengið internetið í hús til mín, á mettíma. Aðeins fjórum vikum. Það segir mikið um hina upplýstu öld sem við lifum á að það taki bara tuttuguogeitthvað daga að stinga einhverjum vír milli tveggja tengja í símstöð útí bæ og stofna svo nýjann reikning í tölvukerfi. Ég get samt ekki bara hrósað Talmönnum fyrir vönduð vinnubrögð í þessu máli. Míla, sem er eitthvað fyrirtæki sem rekur símanetið í reykjavík, stóðu sig líka eins og hetjur, með því að tengja fyrst línuna mína inn í hús grunsamlega nágrannans og taka svo þónokkra daga í að laga það. En nú er þessari þrautargöngu minni yfir eyðilendur internetleysis að baki, og mun ég héðan í frá blogga ógeðslega oft. Allavega svona miðað við. Ein færsla á mánuði væri gríðarleg framför, núorðið.

Ég veit bara ekki alveg hvernig ég á að taka þessu

2008-08-27T12:09:41Z

Ég hef yfirleitt verið nokkuð ánægður með þetta blogg. Ég hef ekki mikið verið að bera það saman við önnur blogg, og þó að Halli sé yfirleitt með lengri færslur en ég og Bobby birti miklu fleiri færslur, þó að Katrín sé með fleiri sjálfsmyndir en ég, þá hef ég hingað til ekki séð ástæðu til að bera mig saman við aðra bloggara. Enda virðist fólki líka bloggið vel, það er vel lesið, og hef ég meira að segja hlotið heiðurs-doktortitil frá háskólanum í tromsö fyrir bloggfærslu hér. En samkeppnin hefur allt í einu færst í aukana. Ég er nú kominn í rífandi samkeppni við Blogg Meistara. Og ég er að tapa. Hvernig getur maður haldið í við mann sem getur skrifað svona stutta og skorinorta gullmola, færslu eftir færslu? (ég myndi skrifa færslu eftir færslu eftir færslu, en hann hefur bara birt tvær). Kæru lesendur. Ég skil vel ef þið yfirgefið þennann óæðri vefannál og leggið héðan í frá í vana ykkar að koma við hjá Blogg Meistaranum í staðinn. Ég veit að ég myndi gera það. Takk fyrir komurnar.

Dr. Sveinbjörn Einstein

2008-08-26T09:28:34Z

Af hverju ég blogga sjaldan.

2008-08-22T01:23:02Z

Ég sá þetta á skjánum mínum um daginn. Ég hef klárlega dottið í lukkupottinn. Ég byrja kannski að blogga aftur reglulega þegar ég er búinn að finna út hvað ég ætla að gera við alla peningana. Sjáumst þá!

Strákurinn

2008-08-18T15:43:20Z

Pabbi minn var til sjós á sínum yngri árum. Hann hætti því (að undanskildum einum túr sem við fórum saman, hann ég og stóra systir um evrópu með ~~Mælifelli~~ Árfelli 1990 eða svo) upp úr 1983, en átti samt svona sjóaravini og talaði oft sjóaralega með sjóaravinunum. Eða ég held það allavega, því einhversstaðar lærði ég frasann "hefur ekki migið í saltann sjó". Ég var nýfluttur á Súðavík, sennilega ellefu ára gamall, þegar ég fór að velta fyrir mér þessum frasa og hvað hann hefði að segja um mig. Ég ákvað að bæta stöðuna strax, skellti mér niðrá bryggju og leiðrétti málið hið snarasta.